مراجع صالح برای صدور دستور موقت، با رویکرد تطبیقی

نوع مقاله: مقاله علمی - تخصصی

نویسندگان

1 استاد دانشکده حقوق پردیس کیش دانشگاه تهران

2 دانشجوی دکتری حقوق خصوصی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب

چکیده

تصمیم موقتی موضوع مواد ٣١٠ الی ٣٢٥ ق.آ.د.م، همواره به منظور حفظ حق اصلی موضوع دعوا و پرهیز از خطر و ضرر بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرد و در بسیاری از موارد، نیاز ضروری خواهان دعوا محسوب می‌گردد. از این رو، شناسایی مراجع صالح جهت استفاده از این ظرفیت قانونی با توجه به پراکندگی و تنوع مراجع قضایی، از اهداف مهم پژوهش حاضر به شمار می‌آید. قانونگذار ما اگرچه در مواد ٣١١ و ٣١٢ ق.آ.د.م، دادگاه محل استقرار مال موضوع دعوا، دادگاه مشغول به رسیدگی به اصل دعوا و دادگاه صالح به رسیدگی به اصل دعوا را به عنوان مراجع صالح صدور دستور موقت معرفی نموده است اما با لحاظ قالب‌های مختلفی که موضوعات مدنی در آنها جای می‌گیرند و موقعیت‌های زمانی مختلفی که فوریت در آنها ظاهر می‌شود می‌توان هر مرجعی را که به نحوی به یک موضوع حقوقی رسیدگی می‌کند و با وضعیت فوری مواجه می‌شود با رعایت شرایط قانونی، صالح به رسیدگی به این تقاضا دانست. این در حالی است که در حقوق فرانسه دادرس فوری و رئیس دادگاه شهرستان و در حقوق انگلستان دادگاه انصاف، صلاحیت رسیدگی به این تقاضا را دارند و در سیستم دادرسی مدنی آلمان نیز این مأموریت به دادگاه‌های عالی تفویض شده است.

کلیدواژه‌ها