انتشارات و مدیریت آموزش و پژوهش دادگستری کل استان تهران فصلنامه قضاوت 1735-1227 25 122 2025 08 23 Authorization of Re-Prosecution of a Defendant Regarding an Act Lacking Criminal Character تجویزِ بازتعقیب متهم در خصوص رفتارِ فاقد وصف کیفری 75 97 729203 10.22034/judg.2025.2048509.1362 FA محمدهادی فضلعلی استادیار گروه حقوق، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران، رایانامه: mh.fazlali@gmail.com نسیبه هاشمی نژاد دانش‌آموخته کارشناسی ارشد حقوق خانواده، دانشگاه امام صادق(ع)، تهران، ایران، رایانامه: ns.hashemi.74@gmail.com سجاد محمدی جوزانی دانشجوی دکتری حقوق خصوصی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران، رایانامه: mohammadijozani@sbu.ac.ir میلاد امیری دانشجوی دکتری حقوق جزا و جرم‌شناسی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران، (نویسنده مسئول) رایانامه: milad.amiri.m@gmail.com 0000-0002-3129-7690 Journal Article 2024 12 21 Pursuant to Article 278 of the Code of Criminal Procedure (2013), when a decision to discontinue prosecution is issued and becomes final due to the non-criminal nature of the act, the defendant may not be prosecuted again for the same allegation. In this scenario, the legislator’s prohibition implies the principle of absolute prohibition of re-prosecution. If, contrary to this principle, the prosecutor or the court authorizes a re-prosecution, the question arises as to what decision the referred judicial authority should make. To address this issue, three fundamental questions must be answered: Does deviation from the legislator’s prohibition by the prosecutor or the court constitute a violation? Does an authorization contrary to the law have any legal validity? Does such authorization result in the annulment of the previously issued decision to discontinue prosecution? The findings of the research indicate that the described authorization constitutes a violation, lacks legal validity and effect, and consequently does not annul the prior decision to discontinue prosecution. Therefore, the referred judicial authority must, based on the principle of res judicata in criminal matters (Paragraph “C” of Article 13 of the Code of Criminal Procedure), issue a decision to terminate prosecution. This study examines the topic using a descriptive-analytical approach. برابر ماده 278 قانون آیین دادرسی کیفری(92)، هرگاه به‌علت جرم نبودن عمل ارتکابی قرار منع تعقیب صادر و قطعی شود؛ نمی‌توان بار دیگر متهم را به همان اتهام تعقیب کرد. در این فرض نهْیِ قانون‌گذار، دلالت بر قاعده «منْع بازتعقیبِ مُطلْق» دارد. چنانچه برخلاف قاعده مذکور، حسب مورد دادستان یا دادگاه، «تجویز بازتعقیب» نماید، مقام قضایی مرجوع‌اِلیه باید چه تصمیمی اتخاذ کند؟ برای پاسخ به مسئله مذکور باید به «سه» پرسش اساسی پاسخ داد: 1) آیا عدول از نهی قانون‌گذار توسط دادستان یا دادگاه تخلف است؟ 2) آیا تجویز ِ مغایرِ قانون، واجد اعتبار است؟ 3) آیا تجویزِ موصوف، موجبِ عدول از قرار منعِ تعقیب سابق‌الصدور می‌شود؟ یافته‌های پژوهش از این حکایت دارد که تجویزِ وصف‌شده، تخلف و فاقدِ اعتبار و اثر قانونی است، درنتیجه موجب نقضِ قرار منع تعقیب نمی‌شود و مقام قضایی مرجوع‌الیه باید به اعتبار امر مختوم کیفری( بند «چ» ماده 13 قانون آیین دادرسی کیفری)، قرار موقوفی تعقیب صادر کند. این پژوهش به شیوه تحلیلی توصیفی موضوع را مورد بررسی قرار می‌دهد. https://www.ghazavat.org/article_729203_f8159cae6202b8e4e36e9a90569df2a2.pdf