Judgment

Judgment

The Validity of Agreement between the Dispute Parties to Choose the Evidence

Document Type : Scientific

Authors
Alireza Pouresmaeili 1
abbas borzoei 2
1 Associate Professor, Department of Law, Faculty of Theology, Hakim Sabzevari University, Sabzevar (Correspondant Author), a.pouresmaeili@hsu.ac.ir
2 Assistant Professor, Department of Law, Faculty of Theology, Hakim Sabzevari University, Sabzevar, iran. abbas5748@yahoo.com
10.22034/judg.2024.2042618.1347
Abstract
Today formalism in civil law has lost its past position and the principle of autonomy in law has a place in civil law. Unlike civil law, formalism still has its place and plays a role in the judicial system and civil procedure with the aim of reducing the delay of proceedings. Acceptance of formalism in civil procedure sometimes leads to deviation from justice, and justice and the discovery of the truth are sacrificed to the season of hostility; therefore, one of the objections of formalism in civil proceedings is the victimization of justice. In fact, the dominance of formalism in civil proceedings and especially in the evidence law causes the judge to be confined to the evidences listed in the law and to sit passively and neutrally and unable to investigate to discover the truth, and this is why the legal system issues have opened the way for revision and correction. This paper aims to show that in Iran's evidence law, both parties to the dispute can, by mutual agreement, prefer one evidence over other evidences and ask the court to deal only on the basis of that evidence, or that the authority of the two parties is limited and their agreement is null and void in contrary with the laws.




 
Keywords
Formalism
Civil Procedure
Evidence law
Dispute Parties Will

Subjects

1.         اکبری دهنو، میثم؛ شهبازی‌نیا، مرتضی. (1393). ارادة مشترک اصحاب دعوا در شروع دادرسی مدنی. حقوق خصوصی، دورۀ 11، شمارۀ 2، صص 385-409.
2.         پوراستاد، مجید. (1387). اصل حاکمیت اصحاب دعوای مدنی، فصلنامۀ حقوق، دورۀ 38، شمارۀ 3، صص 125-97.
3.         پورطهماسبی فرد، محمد؛ محسنی، حسن. (1384). اصل تسلط طرفین دعوا بر جهات و موضوعات دعوا، کانون وکلا، شمارۀ 190، صص 77-53.
4.         تبیت، مارک. (1396). فلسفه حقوق، ترجمۀ حسن رضایی خاوری، مشهد: دانشگاه علوم اسلامی رضوی.
5.         تروفو، میکله. (1400). آیین دادرسی مدنی، ترجمۀ حسن محسنی، جلد 7، تهران: شرکت سهامی انتشار.
6.         حسنی، حسن. (1352). اوردالی، حقوق مردم، شماره 32، صص 74-70.
7.         خدابخشی شلمزاری، عبدالله. (1400). حقوق دعاوی: تحلیل حقوقی روایات، جلد 5، تهران: شرکت سهامی انتشار.
8.         راسخ، محمد؛ پورسید آقایی، سید حمید. (1395). نگاهی انتقادی به شکل‌گرایی در حقوق.  فصلنامه تحقیقات حقوقی. دورۀ 19، شمارۀ 74، صص 84-69.
9.         شمس، عبدالله. (1402). ادلۀ اثبات دعوا، تهران: دراک.
10.      شیروی، عبدالحسین. (1402). داوری تجاری بین‌المللی، تهران: سمت.
11.      صدرزاده افشار، سید محسن. (1385). ادلۀ اثبات دعوی در حقوق ایران، تهران: مرکز نشر دانشگاهی.
12.      کاتوزیان، ناصر. (1374). نظریۀ عمومی تعهدات، تهران: یلدا.
13.      کاتوزیان، ناصر. (1380). اثبات و دلیل اثبات، جلد 1، تهران: دادگستر.
14.      کاتوزیان، ناصر. (1392). حقوق مدنی: حقوق خانواده، جلد 1، تهران: شرکت سهامی انتشار.
15.      کوشه، ژرارد؛ لانگلدو، جان و لبدو، دانیل. (1391). آیین دادرسی مدنی فرانسه، ترجمۀ سیداحمدعلی هاشمی، تهران: دادگستر.
16.      محسنی، حسن. (1386). نظام‌های دادرسی مدنی. مطالعات حقوق خصوصی (حقوق)، دورۀ 37، شمارۀ 1، صص 81-115.
17.      محسنی، حسن. (1400). ادارۀ جریان دادرسی مدنی بر پایۀ همکاری و در چهارچوب اصول دادرسی، تهران: شرکت سهامی انتشار.
18.      مدنی، سیدجلال‌الدین. (1385). ادلۀ اثبات دعوی، تهران: پایدار.
19.      هاشمی، شعله؛ علوی، سید محمدتقی و مسعودی، ناصر. (1400). مبانی ارزیابی نقش دادرس در اثبات دعوای مدنی، پژوهش‌نامۀ حقوق اسلامی، دورۀ 22، شمارۀ 1 (پیاپی 53)، صص 53-72.
 
Judgment
Volume 25, Issue 123
Autumn 2025
Pages 95-109

  • Receive Date 04 October 2024
  • Revise Date 16 November 2024
  • Accept Date 09 December 2024