اجرای کاداستر اراضی خارج شهری در ایران با چالش‌های متعددی روبه‌رو است؛ از جمله عدم هماهنگی بین‌سازمانی، وسعت بسیار زیاد اراضی، کمبود نیروی انسانی متخصص، هزینه‌های بالا و زمان‌بر بودن فرآیندهای سنتی نقشه‌برداری. این مشکلات، همراه با انتقال‌های مکرر اراضی (به‌ویژه اراضی زراعی) از طریق اسناد عادی بدون تعیین دقیق حدود اربعه، و نیز تعارضات گسترده میان اراضی ملی و مستثنیات، منجر به شکل‌گیری پرونده‌های قضایی فراوان و تضییع حقوق مالکیت شده است. هدف اصلی این پژوهش، ارائه راهکارهای عملی نوین برای اجرای کارآمد کاداستر اراضی خارج شهری، با تأکید بر بهره‌گیری از فناوری سنجش از دور و مقایسه‌ی داده‌های آن با سیستم‌های مختصات زمینی سنتی است تا اینکه اسناد مالکیت کاداستری دقیق‌تر صادر شود و مالکیت‌ها بهتر تثبیت گردد. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی بوده و با تلفیق مطالعات میدانی (برگرفته از پرونده‌های کارشناسی محاکم قضایی) و مطالعات کتابخانه‌ای انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که استفاده از روش‌های نوین سنجش از دور، همگرایی قابل قبولی با نتایج ابزارهای سنتی تهیه نقشه‌های کاداستری دارد و از منظر فنی و حقوقی، هیچ‌گونه اشکال یا خطای اساسی در به‌کارگیری این فناوری برای اجرای کاداستر اراضی خارج شهری مشاهده نمی شود. علاوه بر این بهره‌گیری هوشمندانه از سنجش از دور، می‌تواند به عنوان راهکاری مؤثر و کم‌هزینه، موانع موجود را کاهش داده و اجرای کامل طرح کاداستر را در اراضی وسیع خارج شهری تسهیل کند.