مدیریت نقدینگی یکی از ارکان اصلی پایداری نظام بانکی است که نقش مهمی در تخصیص بهینه منابعِ مالی، تأمین نقدینگی مورد نیاز بانک‌ها و جلوگیری از اختلال در جریان پرداخت‌ها ایفا می‌کند. بانک مرکزی به‌‌عنوان نهاد حاکمیت پولی با بهره‌گیری از ابزارهای سیاستی و نظارتی، بر جریان نقدینگی نظارت نموده و تلاش می‌کند تا با کاربست بهینه آنها در جهت تقویت ثبات مالی گام بردارد. این پژوهش با رویکرد توصیفی-تحلیلی و بر پایه منابع کتابخانه‌ای، ضمن تمرکز بر قانون بانک مرکزی مصوب 1402 به دنبال پاسخ‌گویی به این سؤال است که «قانون بانک مرکزی 1402 چه رویکردی در قبال ابزارهای نظارتی منتخب در راستای مدیریت نقدینگی و ثبات مالی اتخاذ نموده است؟» یافته‌ها نشان می‌دهد که ابزارهای نظارتیِ کارآمد می‌تواند مخاطرات ناشی از کمبود یا مازاد نقدینگی را کاهش داده و سطح اعتماد به شبکه بانکی را افزایش دهد. نیز اعمال صحیح الزامات قانونی مرتبط با مدیریت نقدینگی و ثبات مالی از یک سو و هماهنگی میان سیاست‌های پولی و نظارتی بانک مرکزی از سوی دیگر، اثرات مستقیمی در بهینه‌سازی مدیریت نقدینگی و تقویت ثبات مالی در سیستم بانکی دارد. با این وجود قانون بانک مرکزی 1402 نسبت به برخی از ابزارهای مورد بررسی در این پژوهش رویکردی برجسته و تفصیلی اتخاذ نموده است و برخی دیگر تنها به صورت ضمنی مورد اشاره قرار گرفته‌ است.