در قانون آیین دادرسی مدنی در ماده 17 به چهار قسم دعوای طاری (دعاوی اضافی، متقابل، ورود شخص ثالث و جلب شخص ثالث) اشاره شده است و در مباحث (دوم تا چهارم از فصل ششم) و موادی (از جمله 35، 144، 145 و 503) از آن قانون، احکامی در خصوص دعاوی متقابل، ورود شخص ثالث و جلب ثالث، بیان شده است. اما از دعوای اضافی نامی برده نشده و در خصوص احکام آن سکوت شده است. سه مورد از سکوت‌های سؤال‌برانگیز قانون آیین دادرسی مدنی در مواد 35، 144 و 503 اتفاق افتاده است که وضعیت دعوای اضافی را از نظر ضرورت یا عدم ضرورت تقدیم دادخواست و لزوم یا عدم لزوم تصریح به آن در قرارداد وکالت و امکان یا عدم امکان اخذ تأمین اتباع بیگانه در این دعوا، با ابهام مواجه کرده است. بررسی موضوع این گمانه‌زنی را تقویت می‌کند که سبب این سکوت‌های سؤال‌برانگیز، تردید قانونگذار در ماهیت دعوای اضافی به تبع اختلاف نظر حقوقدانان در این زمینه و عدم قاطعیت قانونگذار در تعیین و ترجیح یکی از دیدگاه‌های مطرح در این زمینه است.